000 03127nam a2200265 4500
001 1361
010 _a960-04-0776-2
090 _a1361
100 _a20160712d1993 m||y0grey50050
101 _agre
102 _aGR
105 _ay|||z|||000ay
106 _ar
200 1 _aΑνωφελές διήγημα
_eμυθιστόρημα
_fΓιώργης Γιατρομανωλάκης
210 _aΑθήνα
_cΚέδρος
_d1993
215 _a283 σ.
_d21 εκ.
330 _aΗ ώρα είναι περίπου η ογδόη νυχτερινή της (ατελείωτης) Τρίτης 27ης Νοεμβρίου. Εμπρός λοιπόν και ο καιρός βιάζει. Τα δύο έγκριτα μέλη της Κοινότητάς μας, ο Καθηγητής της Αστροφυσικής (της παλαιάς Ελλάδος γόνος) Β. Ξ. και ο Καθηγητής της Φυσικής Σ. Π. (κι αυτός επίσης παιδί της παλαιάς Ελλάδος), αφήνοντας ολωσδιόλου αναπάντεχα (και τόσο βιαστικά!) πίνακες, διδασκαλίες και ηλεκτρονικούς υπολογιστές, έχουν ήδη αναχωρήσει προς άγνωστη κατεύθυνση. Μάλλον όμως προς τον Βορρά ετράβηξαν αυτοί, ίσως διότι ο τόπος καταγωγής τους είναι ο Βορράς, ενώ εμείς είμαστε γεννημένοι νοτίως της πόλεως του Ηρακλείου. Άρα αν είναι να πάμε κάπου, εκεί στα νότια και στα ορεινά πρέπει να στραφούμε. Νότια και ορεινά -άλλος δρόμος δεν υπάρχει για μας. Κι ενώ οι υπάλληλοι μιας ανυπόληπτης Διοικήσεως και μιας Τάξεως παράνομης περιτρέχουν τους δρόμους της πόλεως ("καλύτερα τη χώρα μου η ανομία να δέρνει παρά ο σάπιος νόμος να την κυβερνά"), εμείς, κοίτα, είμαστε κιόλας τρία ή τέσσερα χιλιόμετρα έξω από την αίθουσα των Τερματικών. Και συ, κριτή και δικαστή μας φρόνιμε, τωρινέ και αυριανέ, έλα και στάσου απέναντί μας και τον λίθο σου, αναμάρτητε, εδώ ανάμεσα στα σμιχτά μας φρύδια ρίξε σημαδεύοντας, και μια και δυο και τρεις φορές χτύπα, αν μπορείς ("Μενέ Μενέ Θεκέλ Ουφαρσίν!")
606 _91678
_aΜυθιστόρημα
606 _938163
_aΝεοελληνική πεζογραφία
_z20ός αι.
676 _a889.334
700 1 _4070
_aΓιατρομανωλάκης
_bΓιώργης Ν.
_f(1940-)
801 _aGR
_bLIBR_Malevizi
_gAACR2