000 03715nam a2200289 4500
001 13368
010 _a960-211-128-3
100 _a20230307d1992 m||y0grey50 0 ga
101 0 _agre
102 _aGR
105 _ay|||z|||000zy
106 _ar
200 1 _aΤα αθηναϊκά διηγήματα
_eκαι δύο δοκίμια για το χρόνο
_fΑλέξανδρος Κοτζιάς
210 _aΑθήνα
_cΝεφέλη
_d1992
215 _a93 σ.
_d20 εκ.
225 1 _aΟι νεώτεροι για τον Παπαδιαμάντη
_v2
_fΔιεύθυνση σειράς Ν.Δ.Τριανταφυλλόπουλος
330 _aΤα "αθηναϊκά" διηγήματα του Παπαδιαμάντη θεωρούνται γενικώς υποδεέστερα από τα "σκιαθίτικα", στερημένα από την ατμόσφαιρα της μαγείας που περιβάλλει τα κείμενά του όταν ιστορεί τον κόσμο του νησιού του. Την εντύπωση αυτή ενισχύει και η ρητά εκφρασμένη αποστροφή του για την "κεντρικήν γαστέρα την ώτα μη έχουσαν", την Αθήνα ή άλλως "νέαν Βαβυλώνα". Εντούτοις και ο κόσμος των "αθηναϊκών" διηγημάτων, που η συνολική τους έκταση δεν είναι καθόλου αμελητέα, έχει απεικονισθεί εξίσου παπαδιαμαντικά. Ο Αλέξανδρος Κοτζιάς, θερμός θαυμαστής αλλά και διεισδυτικός ανιχνευτής των παπαδιαμαντικών κειμένων, στο πρώτο και εκτενέστερο από τα δοκίμια του βιβλίου τούτου καθιστά απολύτως εναργή αυτή την ισοτιμία. "Ο πεζογράφος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης", γράφει, "κατόρθωσε ν' αποκρυσταλλώσει αφηγηματικά κατά τρόπο συχνά συγκλονιστικό ή συναρπαστικό και πάντως πάντοτε πειστικό, όραμα ελληνορθόδοξης οπωσδήποτε υφής αλλά καθολικού ενδιαφέροντος. Το δράμα αυτό, ο κόσμος του, αδιαλείπτως επανέρχεται από το ένα αφήγημα στο άλλο ως εάν όλα μαζί -σκιαθίτικα και αθηναϊκά διηγήματα- απαρτίζουν οργανικό σύνολο, ένα "έργο εν προόδω". Η κριτική οξυδέρκεια του Τέλλου Άγρα, που θεωρούσε "τελειωμένα" διηγήματα τα "αθηναϊκά", βρίσκει την αντάξιά της συνέχεια με το δοκίμιο του Αλέξανδρου Κοτζιά που, επιπλέον, δε διστάζει ν' αποφανθεί ότι ο Παπαδιαμάντης είναι ο σημαντικότερος αθηναιογράφος της εποχής του. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
606 _938163
_aΝεοελληνική πεζογραφία
_z20ός αι.
606 _939146
_aΔιηγήματα, Νεοελληνικά
606 _94584
_aΕλληνικά δοκίμια
676 _a889.334
700 1 _4070
_aΚοτζιάς
_bΑλέξανδρος
_f(1926-1992)
801 _aGR
_bLIBR_Malevizi
_gAACR2
090 _a13368